Hi. You've stopped at this year's up to date shiets of my life. For the dipwads, navigate with the arrow near the title above.
Chocolates and sweetness can make me smile and my idiocies help me escape boredom. Hell-come to Anne's euphoria. This blog is full of random posts, weirdness and insanity if you ask me.
There are people defying gravity.
I am going to fail my quiz in Math tomorrow / Ayaw ko na / I secretly love / AME: Monogatari / Him / Responsibilities / Overreacting / Unfaithful / Bookathon / Sick /
Oh good old times / Saturday, May 5, 2012 @ 6:40 AM
Ewan ko ba, masyado akong nawili sa presensya niya na hindi ko aakalaing mawawala siya sakin. Ang tanga ko nga eh. Lagi ko sinasabi na, nothing in this world is permanent, ako pa yung nakalimot. Ang laki-laki kong tanga for believing in his promises. Walang iwanan? Fuck. Eto na naman ako, naninisi kahit alam kong ako yung mali, pero bakit ba, apketado ako eh.Apektado pa rin ako hanggang ngayon habang siya, para bang wala nangyari. Gaguhan.
Sa totoo lang, nagsasawa na ako magblog ng ganito eh. Pero wala eh. Ang sakit talaga sa damdamin. Sobra. Kasi hanggang ngayon, pinanghahawakan ko pa rin talaga yung promise na yan. Yung kahit wala na, umaasa pa rin talaga kong maayos lahat pero syempre hindi na kasi ayoko na. Tangina, ang labo ko kausap. Hahaha! Oy btw, wag kayong issue. Wala akong boyfriend. Nawalan lang talaga ako ng sobrang pinaka bestfriend sa mundo. Yung tanging tao na akala ko hindi ako tatraydurin, siya pa pala mismo yung magtatraydor sakin. Pero okay na rin to. At least bago kami magkita nun sa personal, alam ko na ugali niya. Everything is never as it seems nga naman. Yung drama naming bestfriend na hindi nakikita, hindi rin pala magwowork-out. Peste. Para akong nakipagbreak na ewan eh. Hahaha! Boo.
Akala ko kapag inalala ko ulit yun, hindi na ako maiiyak. Akala ko immune na ko. Per putcha, pati sando ko basa na eh. Lalo pa kong sinisipon nito, tapos hirap na naman akong huminga. Hindi lang sa barado ilong ko, okay? Pero at least maganda na rin to once in a while. Tao pa rin naman ako. Nasasaktan pa rin pala.
Yung sinabi ko sayo na ikaw palang yung nagpapaiyak sakin, congrats, wala pang pinagbago.
Yay. Ang drama ko.
Mahirap mawala yung mga bagay na nakasanayan na. Mangyari man, tangina nalang. Sobrang masakit yun.Just something I tweeted a while ago. Hindi talaga maiiwasan na yung mga bagay-bagay na nawala noo’y hanap-hanapin natin ngayon lalo na kapag naging mahalaga ito, or nagkaroon ng espesyal na parte sa puso mo. Aminado ako nung mga panahong katext ko siya, masaya ako. Sa kanya umikot mundo ko. Halos araw-araw kaming magkatext, kapag nagmayaman kami, tatawagan ko siya, or tatawagin niya ako or kapag nagkaabot kaming online at hindi bangag, sa Skype kami or TinyChat, kakantahan niya pa ako.
Ewan ko ba, masyado akong nawili sa presensya niya na hindi ko aakalaing mawawala siya sakin. Ang tanga ko nga eh. Lagi ko sinasabi na, nothing in this world is permanent, ako pa yung nakalimot. Ang laki-laki kong tanga for believing in his promises. Walang iwanan? Fuck. Eto na naman ako, naninisi kahit alam kong ako yung mali, pero bakit ba, apketado ako eh.
Sa totoo lang, nagsasawa na ako magblog ng ganito eh. Pero wala eh. Ang sakit talaga sa damdamin. Sobra. Kasi hanggang ngayon, pinanghahawakan ko pa rin talaga yung promise na yan. Yung kahit wala na, umaasa pa rin talaga kong maayos lahat pero syempre hindi na kasi ayoko na. Tangina, ang labo ko kausap. Hahaha! Oy btw, wag kayong issue. Wala akong boyfriend. Nawalan lang talaga ako ng sobrang pinaka bestfriend sa mundo. Yung tanging tao na akala ko hindi ako tatraydurin, siya pa pala mismo yung magtatraydor sakin. Pero okay na rin to. At least bago kami magkita nun sa personal, alam ko na ugali niya. Everything is never as it seems nga naman. Yung drama naming bestfriend na hindi nakikita, hindi rin pala magwowork-out. Peste. Para akong nakipagbreak na ewan eh. Hahaha! Boo.
Akala ko kapag inalala ko ulit yun, hindi na ako maiiyak. Akala ko immune na ko. Per putcha, pati sando ko basa na eh. Lalo pa kong sinisipon nito, tapos hirap na naman akong huminga. Hindi lang sa barado ilong ko, okay? Pero at least maganda na rin to once in a while. Tao pa rin naman ako. Nasasaktan pa rin pala.
Yung sinabi ko sayo na ikaw palang yung nagpapaiyak sakin, congrats, wala pang pinagbago.
Yay. Ang drama ko.
