Hi. You've stopped at this year's up to date shiets of my life. For the dipwads, navigate with the arrow near the title above.
Chocolates and sweetness can make me smile and my idiocies help me escape boredom. Hell-come to Anne's euphoria. This blog is full of random posts, weirdness and insanity if you ask me.
There are people defying gravity.
Walang'ya / Oh good old times / I am going to fail my quiz in Math tomorrow / Ayaw ko na / I secretly love / AME: Monogatari / Him / Responsibilities / Overreacting / Unfaithful /
Awkward / Thursday, May 31, 2012 @ 6:21 PM
Magkatext kami ngayon. Nakakapanibago, sobra. Parang balik sa dati kami magkatext, yung strangers ulit. Napansin niya rin pala, in fact, siya pa yung nagtanong. Bakit daw ganun. Ang weird na daw namin magkatext. Kasi kahit umagang-umaga pa yan, panay tawa na kami magkatext, hindi ganito.
Nasa 'kin yung mali, alam ko. Kaso hindi ko alam kung pano ko aayusin. Bobo kasi ako sa mga ganitong bagay eh. Sabi ko sa sarili ko bago ako matulog, itetext ko na talaga, papansinin ko na talaga. Pinapansin ko nga pero parang may nag-iba. Siguro inaantay ko lang talaga ulit na magsorry siya. Para magkaroon ako ng chance na magsorry din. Hindi ko kasi kaya yung out of the blue na pagsosorry, nakakatanga.
One things for sure, I really like him. Nakakastupid mang aminin, pero feeling ko in like pa rin pala ako sa kanya. All these time akala ko wala na. Pareho lang pala kami ni Czar. Pilit naming pinapaniwala yung sarili namin pero in fact, meron pa. Ang lakas pa ng loob kong mang-away, manermon at mamuna. Ganun rin pala ako. Siguro, ayoko lang talaga ng ganitong feeling. Labanan, at iwasan ang peg ko ngayon, pero magagawa ko lang yun kapag nawala na yung weird feeling. Kasi the more na may weird feeling, the more na naiilang akong itext, nahihirapan ako mag-isip ng itetext.
Magkatext kami ngayon. Nakakapanibago, sobra. Parang balik sa dati kami magkatext, yung strangers ulit. Napansin niya rin pala, in fact, siya pa yung nagtanong. Bakit daw ganun. Ang weird na daw namin magkatext. Kasi kahit umagang-umaga pa yan, panay tawa na kami magkatext, hindi ganito.
Nasa 'kin yung mali, alam ko. Kaso hindi ko alam kung pano ko aayusin. Bobo kasi ako sa mga ganitong bagay eh. Sabi ko sa sarili ko bago ako matulog, itetext ko na talaga, papansinin ko na talaga. Pinapansin ko nga pero parang may nag-iba. Siguro inaantay ko lang talaga ulit na magsorry siya. Para magkaroon ako ng chance na magsorry din. Hindi ko kasi kaya yung out of the blue na pagsosorry, nakakatanga.
One things for sure, I really like him. Nakakastupid mang aminin, pero feeling ko in like pa rin pala ako sa kanya. All these time akala ko wala na. Pareho lang pala kami ni Czar. Pilit naming pinapaniwala yung sarili namin pero in fact, meron pa. Ang lakas pa ng loob kong mang-away, manermon at mamuna. Ganun rin pala ako. Siguro, ayoko lang talaga ng ganitong feeling. Labanan, at iwasan ang peg ko ngayon, pero magagawa ko lang yun kapag nawala na yung weird feeling. Kasi the more na may weird feeling, the more na naiilang akong itext, nahihirapan ako mag-isip ng itetext.
